Στου αιώνα το φευγιό

Τώρα που φεύγεις αιώνα, μοιάζεις πολύ με το φευγιό μου…
θα σε κάνω δυό λόγια να σε χαρίσω στο “γιό μου”.
Θα το κάνω παραμύθι να μοιάζει, για να το πάρει καλά…
μπορεί και να τον νοιάζει!
Θα σου φερθώ ευγενικά, όσο μπορώ φυσικά!
Ψάχνω τον τρόπο πως να του το πω κανονικά:

Πως όταν φώναζε ο Θεός δεν τον πήραμε χαμπάρι,
εμείς είχαμε το νου μας πώς θα πάμε στο φεγγάρι!!!
Γιατί ζηλεύουν τα πουλιά και δεν μας κάνουν χαρά,
που έχουμε τώρα σιδερένια, μεγάλα φτερά…
Γιατί τα πόδια μας στη γη σπάνια πατάνε
και τα χέρια μας τιμόνι συνέχεια κρατάνε…
Πως να του πω, ότι η μουσική έβγαινε από ‘να χωνί
κι ότι ο πρώτος σινεμάς ήταν πανί…
κι ότι μας φτιάξαν ένα μικρό ονειροκούτι,
για να γλυτώσουνε μια και καλή όλοι ετούτοι!

Πως να του πω για προσφυγιά, για Πόλη και για Σμύρνη…
και για εμφύλιους και τέτοια… κάγκελο θα μείνει!
Πως να πω -ευγενικά- για πολέμους σε παιδάκι
κι ότι ο πιο τρανός μαλάκας είχε ένα μικρό μουστάκι!!!
Πως στη χώρα “με τα χιόνια” έγιν’ αφέντης ο Λαός…
για να γίνει τ’ όνειρο καημός!
Την αλήθεια αν του πώ, θα του το βγάλω απο την μύτη!
Αυτός νομίζει ότι ο Zorro… είναι φίλος του Σημίτη!!!

Μας σιχαθήκαν οι Θεοί
και μας δέσαν την Ψυχή μες τα χέρια!
Τώρα φοβούνται οι θνητοί,
που δεν θα γίνουν αστέρια.
Φτιάξαν του αιώνα στολή
την πιό μεγάλη μας μιζέρια…
κι αν με φοβάσαι ζωή…
Λύσε μου ΜΟΝΟ τα χέρια!!!

Πρέπει να βρώ στην ψυχή μου να ασχολείται μ’ άλλο θέμα,
για να μπορέσω να του φτιάξω ωραίο ψέμμα!
Ήρθε η ώρα να του πω για την Φύση και τα ζώα
-όχι για εμάς! Για τ’ άλλα που είναι αθώα!-
Γιατί δεν μας μιλάνε και δεν πονάνε οι μηχανές…
Τί είναι τελικά το άγχος και το στρές…

Πως να του πω ότι “ανήκει” στην Ευρώπη
και δεν μιλάν την ίδια γλώσσα όλοι οι ανθρώποι!
Άντε πες του, ότι ο κόσμος τώρα μπήκε σε κουτάκι,
άντε πες του, ότι η Dolly δεν είναι προβατάκι…
κι ότι δεν είναι Power Ranger οι μπάτσοι!!!
-Αυτο θα το ρισκάρω και στραβά ρε να του κάτσει!-

Άντε πές του για basket -αφού δεν πρόλαβε τον Γκάλη-
θα νομίσει τώρα η μπάλα, ότι είναι πιό “μεγάλη”.
Άντε πες του, ότι υπάρχουνε παιδιά που Ζούν στο κρύο…
κι ο “μπαμπάς” του Mickey Mouse διατηρειται σε ψυγείο!
Άντε πες του, για το σπίτι το λευκό…
που σκορπάει το κακό, όσο γαμεί το “Αφεντικό”.
Άντε δείξ’ του το “δικό μας” που ‘ναι τίγκα περιστέρια
κι ότι εκεί μέσα, βρώμικα έχουν όλοι χέρια!

Λάθος παραμύθι! Μοιάζει με τιμωρία…
τα ψέμματα θα αφήσω να του πεί η Ιστορία.
Ντρέπομαι για πρώτη φορά, μπροστά στο “γιό μου”…
…τι βλέπω να του λέω μοναχά για το Φευγιό μου!

Ένα κομμάτι από τους όλο ουσία Low Bap στοίχους των Active Member-Στου αιώνα το φευγιό